"The Road Not Taken" by Robert Frost

Two roads diverged in a yellow wood, İkiye ayrıldı yolum, sararmış bir koruda.
And sorry I could not travel both İkisine birden gidemeyeceğim için üzülerek
And be one traveler, long I stood ve tek yolcu olduğumdan uzun uzun ayakta durdum.
And looked down one as far as I could Ve gözümün görebildiği kadar aşağıya,
To where it bent in the undergrowth; ağaçların altına yolun kıvrıldığı yere baktım.
Then took the other, as just as fair, Ötekine yöneldim, diğeri kadar güzel görünen.
And having perhaps the better claim, Ve belki de daha iyi olduğu iddia edilen.
Because it was grassy and wanted wear; Çünkü çimenlikti ve yıpranması gerekiyordu.
Though as for that the passing there fakat bu doğru olsa bile, oradan geçiş aynı derecede
Had worn them really about the same, yıpratmıştı her ikisini de.
And both that morning equally lay Ve o sabah aynen uzanıyordu ikisi de,
In leaves no step had trodden black. hiçbir adımın karartmadığı yapraklar altında.
Oh, I kept the first for another day! Ah, bir başka güne sakladım ilkini,
Yet knowing how way leads on to way, yine de bir yolun bir başkasını izlediğini bildiğim için,
I doubted if I should ever come back. tereddüt ettim, hiç dönebilecek miyim diye.
I shall be telling this with a sigh İç çekerek anlatacağım bunu,
Somewhere ages and ages hence: bundan yıllar yıllar sonra bir yerlerde;
Two roads diverged in a wood, and I- Yolum ikiye ayrılmıştı bir ormanda ve ben-
I took the one less traveled by, Ben gittim daha az seçilmişinden.
And that has made all the difference. Ve bu oldu bütün farkı yaratan.